Sinds ik onverwacht in augustus een week in Genua verbleef, ga ik elke ochtend wandelen. Mijn dochter, die de stad al kende, leidde me door de steile straatjes naar de verschillende etages van de stad, troonde me mee naar pittoreske vissersdorpjes en strandjes, en nam me mee in het openbaar vervoer, dat ons nog dieper het wonderlijke Genuaanse decor in trok. We haalden moeiteloos twintigduizend stappen per dag en leefden bijna de hele tijd buiten. Aangespoord door zoveel nieu

25 jaar al. Zo lang is het geleden dat mijn moeder het licht in zichzelf doofde. Mijn jongste broer stuurde een paar dagen geleden vanuit Thailand dat het 25 jaar is nu. Ik had er niet bij stil gestaan. Mijn jongste zus en ik hadden vorige week het graf van mijn ouders opgeknapt. Het houten kruis afgeschuurd en opnieuw gesapt. De planten gesnoeid. Het zag er weer netjes uit. Ook al hadden we dit niet gedaan in functie van de overlijdensdatum van onze moeder, ik ben er wel bli

Zoals ik reeds eerder aangaf, is de zomer ideaal om aan je eigen ontwikkeling te werken. Niet alleen kun je de vruchten plukken van je inzet, ook liggen de thema’s die aandacht nodig hebben zomaar voor het rapen. Of je wandelt op je eigen levensstrand, waar de dingen die om aandacht vragen als schelpjes in het zand liggen. Je vult er je strandemmertje mee om ze nadien schoon te maken en dicht bij je te houden. Zo verbleef ik een aantal dagen op een andere plek, waar ik op een

De laatste client is de deur uit. Het is opmerkelijk stil in huis. De visualisatie bracht diepe rust. Het toelaten van vermoeidheid, er in mogen zakken. En dan: het liggen op de oceaanbodem. Alles stil, stabiel, vredig, all is well. Diepe kalmte. Een kalmte die evenveel aanwezig is in jezelf. Vanuit die kalmte de tocht naar boven maken. Langzaam. Tot je hoofd boven water komt. De zon op je snoet. Mensen om je heen. Strand. Natuur. Speelsheid. En toch, altijd, de oceaanbode

Waarmee kan ik je van dienst zijn? Waarmee kan ik je helpen? Ik stel ze, deze twee vragen. Mocht ik een winkel hebben, zou je het normaal vinden. Ik heb geen winkel, wel een bedrijf met een mooie praktijk. Mens In Contact. En omdat ik vooral digitaal aandacht zoek voor mijn mooie aanbod, is het ook gek misschien om die vragen hier te stellen? Het is meer iets dat thuishoort in een echte fysieke ontmoeting. En dan nog meer in de context van een winkel. Maar toch, ik wil het op

De zomer spreekt als een bezield seizoen. Als je goed luistert, ontdek je een kader waarin rust, diepe verbinding en verhelderende inzichten samenkomen. Voor mij is het de meest efficiënte tijd om te werken — en te leven. De zomer belichaamt hoe ik het liefst mijn leven en werk leid: in harmonie. De haastige dagen verliezen hun glans, terwijl de zonnige natuur uitnodigt om te kijken, te voelen, te vieren, te oogsten. Er hangt iets onnoembaars en groots in de lucht. Iets dat j

Op sessie gaan is soms een heuse opdracht. Je wéét gewoon dat je in de sessies niet aan jezelf kunt ontsnappen. In de buitenwereld zijn er duizend afleidingen. In een sessie niet. Het kan, maar dan ben ik er om je telkens weer terug te brengen naar jezelf en waar het schoentje knelt. Dat leidt soms tot grappige situaties. Sommige cliënten komen binnen met: “Ik ben moe. Het is warm.” Of: “Ik heb slecht geslapen.” Dan vul ik aan – altijd in afstemming –: “Ik wil hier helemaal

"Een woordje als dank, voor mijn mama" De kracht van een luisterend oor en een veilige omgeving is belangrijk, voor ons allemaal. Sommige mensen komen niet luid je leven binnen. Ze komen zacht, rustig en aanwezig. Alsof ze precies aanvoelen hoeveel nood iemand heeft aan veiligheid, rust en begrip. Zo is Liesbeth. Voor mijn mama is zij zoveel meer dan een coach of hulpverlener. Bij haar hoef je niets te bewijzen. Je hoeft niet sterker te zijn dan je bent. Je hoeft jezelf niet

In dat lange Hemelvaartweekend was ik de drie dagen na Hemelvaartsdag vrij. Behalve het volgen van een onlinesummit (telkens van 17.00 tot 22.00 uur) had ik geen afspraken gepland. Op het programma: klusjes zoals poetsen en wassen, het gras afrijden. En ook yoga. Van yoga kwam dit keer niets in huis. Mijn lichaam wilde niet. En het poetsen stelde zich alvast uit tot zondag. De was nam ik pas maandag voor mijn rekening. Het weer werkte niet mee. Cocoongezellig was het wel: wis

Moederdag verraste me dit jaar. Niet omdat ik als moeder in het middelpunt stond, maar omdat mijn dochter mij meenam naar het Terkamerenbos en mij liet zien wat echte verbinding is. Ze had een picknick voorbereid: een dekentje van mijn moeder, zelfgemaakte rozenbottelthee, duizend heerlijk gevulde bakjes en doosjes uit haar koelkast en versgebakken naan. In een mum van tijd zaten we op een tram, een zak vol lekkers op schoot, op weg naar dat prachtige Brusselse park dat grens

Er zijn wetmatigheden die nauwelijks gekend zijn en die ons nochtans tot steun zijn. Wanneer je down bent, het leven zwaar aanvoelt, je weinig energie hebt en denkt te moe te zijn om in actie te komen is er een bijzondere oplossing. Laten we dit voorbeeld even verder uitspitten. Een deel van jou klampt zich vast aan die zwaarte. Stel je dan de vraag: ‘Waaraan klamp ik mij nu eigenlijk vast?’ En vooral: ‘Wat moet ik dan niet doen?‘ Misschien komen de antwoorden meteen bij jou

We maken ons gedurig zorgen of klagen over van alles en nog wat. We zijn niet in vrede met het feit dat we struggelen, uit een bestaande situatie worden 'verdreven', iets in ons wil iets en we begrijpen niet goed wat of waarom dat nu zo moet. Ook dit: net als alles goed lijkt te gaan, komt er een nieuwe kans op je weg. Dat is goed nieuws en tegelijk voel je ook weerstand, zie je er tegenop, of voelt het super spannend. Telkens weer word je vooruitgestuwd. Of sla je een nieuwe

Pasen zindert na in de stralende bloesems en voor nu toch even een warme lentezon. De hemel blauw. Het feest van het verrijzen onnavolgbaar opgepikt door het mooie lenteweer. Ik ben niet kerkelijk, maar ik hou van de betekenis van verrijzen. Het opstaan na een moeilijke periode. Of in het klein: wanneer je tijdens de dag een confrontatie met jezelf weet te overstijgen. Want zo gaat het toch: je ontwaakt uit de nacht, start je dag en dan gebeurt er van alles. Je meandert, je v

Mens In Contact is een huiselijke omgeving waarin je helemaal thuis kan komen. Door de huiselijkheid blijf je verbonden met het leven van alle dag. Toen ik zelf destijds in een coachingsessie mijn praktijkruimte visualiseerde, zag ik meteen dat het huiselijk moest zijn. Geënt in het leven. Geen steriele kamer, ook niet het typische salontafeltje met drie zetelstoeltjes errond met op het tafeltje een doos tissues. Ik wilde het leven voelen in het huis en de ruimte waar ik zo

Je innerlijke pijn vraagt om gezien te worden. Je innerlijke pijn vraagt om je aandacht. Je bent jaren in staat geweest om de pijn eronder te houden. Je hebt je innerlijke pijn een onderkomen gegeven, waarvan je dacht dat het daar zou blijven. Maar het loopt anders. Je merkt dat het je steeds meer aanklampt. Je komt tot stilstand. Je begint alles in vraag te stellen. Misschien word je ziek. Of je vindt geen aansluiting meer bij je omgeving. Het huilen staat je opnieuw nad

Een moeilijke start in het leven wil niet zeggen dat je minder bestaansrecht hebt. Jij bent welkom!! Met al wat is. Geen pijn is te diep om hier niet te mogen zijn. Jij bent zo welkom. Misschien brengen deze woorden je aan het huilen. Omdat je ze zelf niet kunt geloven, en omdat ze tegelijkertijd zo’n deugd doen. Het is wat je altijd hebt gemist: het welkom voelen . Het welkom mogen voelen. Het is de diepe pijn die je al sinds je kindertijd met je meedraagt. Misschien groeid

Er zijn van die dagen. Dagen waarop het mooie weer je de tuin in trekt voor wat opkuiswerk, en je uiteindelijk belandt in een projectje dat al jaren op je wacht. Het is hard werken, waarbij zowel lichaam als geest volledig worden ingezet. Er is denkwerk voor nodig. Ik begin zonder vast plan en zie gaandeweg wat de beste aanpak is. Heerlijk organisch. En er is kracht voor nodig. Mijn lichaam reageert er goed op. Je kunt nog zoveel sporten, maar stevig fysiek werk is toch weer

In de media groeit de aandacht voor het omgaan met ongemak. Dirk Dewachter leert Vlaanderen en Nederland dat we niet elk moment gelukkig moeten zijn. Het is iets wat mensen bezighoudt. Het voortdurend gelukkig willen zijn. Of bang zijn dat je niet voldoende gelukkig bent in je leven. De jaren denderen voort en wat haal je aan voldoening en vervulling uit je dagen? Blijf jij rondlopen met een voortdurend onbehagen ook al bereik je in het materiële wel een en ander? Of vind je

Hoe komt het dat jij zo rustig bent? Hoe blijf jij zo kalm? Dat is natuurlijk niet altijd zo geweest. Sterker nog: het is het resultaat van jarenlang oefenen in bewust groeien. Van leren omgaan met wat het leven me bracht—en met wat ik meedroeg. Waar ik door bepaalde dingen vroeger volledig uit mijn lood werd geslagen en dagen of weken zelfs maanden nodig had, vind ik nu mijn balans sneller terug. Niet omdat het leven makkelijker werd, maar omdat ik mezelf beter ken. Ik weet

Ik heb altijd een weerstand gevoeld tegen Internationale Vrouwendag. Mijn eerste reactie: waarom zou ik als vrouw extra aandacht nodig hebben? Ik sta op mezelf. Vrouw zijn is vanzelfsprekend, net als man zijn. Mannen staan ook op zichzelf. Er is niets mis met vrouw zijn – en toch is er wel iets mis. Want er is een andere realiteit, geconstrueerd door samenlevingen, door foute macht en door een gebrek aan ontwikkeling. Een realiteit die medogenloos toont hoe fragiel onze plaat