Kweikersdag: over schapen, contreien en de terugkeer naar het paradijs.

Sinds september zie ik tijdens mijn ochtendlijke wandelingen Tienen steeds voller hangen: vlaggenslingers, ballonnen, papieren bloemen, wimpels. De stoepen veranderen in stoepkrijttekeningen en op de ramen verschijnen schapen in witte tekenlijnen.

De Tiense wijken en dorpen — we noemen ze met fierheid contreien — strijden met elk hun eigen kleuren om de mooist versierde contrei. Elke contrei is al maanden druk in de weer met het knutselen van een meer dan levensgroot schaap, waarmee ze zullen deelnemen aan de Lazuur, een unieke aflossingswedstrijd tussen de contreien waar jong en oud aan meedoet. De hele stad en haar omliggende dorpen leven met toenemende intensiteit toe naar de grote, feestelijke Kweikersdag op 10 oktober.

Het ontroert me om dit vrolijke spel der Tiense contreien te zien groeien, jaar na jaar. Het is een spel. Het is vrolijk. Het is een feest van inzet en verwachting, van het grote verlangen te winnen, en — het allerbelangrijkste — van het eergevoel samen deel uit te maken van iets dat Tienen door de eeuwen heen lijkt te verbinden: een herinnering aan haar ontstaan die nog elke dag opnieuw vorm krijgt. Want hoewel een stad haar geboorte en geschiedenis kent, moet er elke dag opnieuw gewerkt worden aan haar voortbestaan.

Precies daarom ontroert het me zo. Want dat dagelijkse werk is niet vanzelfsprekend. Buiten de stadsgrenzen — maar ook dichterbij dan we graag toegeven, achter de schermen van een huiskamertoetsenbord — is het minder spel en minder feest. Het veilige gevoel is niet meer wat het was. De welvaart staat ter discussie en vraagt om herdefiniëring. Samenleven met een schare aan verschillende culturen drijft sommigen tot wanhoop en tot pijnlijke uitspraken, vlug uitgesmeerd op de schermen. En boven alles hangt de dreiging van oorlogen allerhande, waar de wereldpolitiek zich steeds openlijker voor opmaakt.

Abel en Kaïn, zonen van Adam en Eva: het verhaal van de broedermoord, de eerste moord van de mensheid. Woede en jaloezie dreven Kaïn tot het doden van zijn broer. Die moord is de eerste breuk in de menselijke gemeenschap — en meteen de eerste keer dat een mens de beroemde vraag stelt die sindsdien nooit meer is weggegaan: Ben ik mijn broeders hoeder?

De Tienenaar die in oktober meeloopt in de Lazuur, die een pint drinkt bij de buren van de andere contrei, die mensen samentrommelt om in actie te komen, geeft elke dag opnieuw hetzelfde antwoord: ja. En dat antwoord is geen dooddoener. Het is het resultaat van maandenlange inzet: van honderden vrijwilligers die knutselen, sjouwen, regelen en versieren tot diep in de nacht, en van een bestuur dat kiest voor de stad en haar mensen, ook wanneer de middelen schaars zijn en de zorgen groot. Een stad die feest viert temidden van ongerustheid is geen stad die de werkelijkheid ontvlucht — het is een stad die haar weerbaarheid voedt. Dat krijt op de stoep en die linten in de straten zijn niet louter versiering; het zijn de zichtbare sporen van mensen die samen iets willen dragen, dit en elk jaar opnieuw.

Hebben we niet genoeg gevochten en geweld gepleegd? Wreedheden begaan en oorlogen ontketend? Het is niet omdat we ooit uit het paradijs vielen, dat we er niet meer naar terug kunnen. Maar het paradijs wordt niet heroverd met wapens. Het ontstaat opnieuw wanneer we stoppen met het verspreiden van haat. Elk haatbericht op sociale media is een steek in iemands hart, een afmaken van iemands enthousiasme.

En soms, tijdens een ochtendwandeling langs versierde straten, denk ik: alle mensen verlangen naar het paradijs. We kunnen het herstellen. Gewoon, vandaag — met schapen op de ramen en krijt op de stoep. Met de wil die in ons ligt, met de bereidheid onszelf telkens opnieuw te vormen tot elkaars hoeder.

Elke dag opnieuw jezelf de vraag stellen: ben ik mijn broeders of zusters hoeder? Mens In Contact Individuele begeleiding voor volwassenen