Mijn moeder 25 jaar heen

25 jaar al. Zo lang is het geleden dat mijn moeder het licht in zichzelf doofde.

Mijn jongste broer stuurde een paar dagen geleden vanuit Thailand dat het 25 jaar is nu. Ik had er niet bij stil gestaan.

Mijn jongste zus en ik hadden vorige week het graf van mijn ouders opgeknapt. Het houten kruis afgeschuurd en opnieuw gesapt. De planten gesnoeid. Het zag er weer netjes uit. Ook al hadden we dit niet gedaan in functie van de overlijdensdatum van onze moeder, ik ben er wel blij mee.

Vandaag dus, 13 augustus.

Die dag raakt mij niet elke keer.

Rouwen doe je het hele jaar door. Je hele leven door.

Het is niet elke dag en het is ook elke minuut.

Het is iets dat met je meegaat. Met je meeleeft.

Er zit veel leven in rouwen.

Je zou het alledaags kunnen noemen. Maar dat is het net niet.

Het is een plek waar het diepste leven de diepste dood ontmoet.

En dat is een bijzondere gewaarwording.

Een smeltkroes van componenten die je liever niet verbindt maar die net de kern vormen van waar het leven mogelijks over gaat.

Het maakt je continu bewust van iets dat groter is, wijder.

Geschiedenis op een ander niveau. Er is een gigantisch decor waarin we bevoelen en onszelf zien als een onderdeel. Een andere wereld waartoe we uitgenodigd worden ernaar te kijken, te ontdekken, te verwonderen, te rusten, te vertrouwen, te durven oplossen.

Wat doe je met 25 jaar overlijdenschap van je moeder?

Kan je het vatten, wil je het vatten?

Mijn moeder.

Een verstandige vrouw, in vele opzichten vooruit op haar tijd.

Kreeg haar worstelingen niet gekeerd in een voor deze wereld vruchtbaar resultaat.

Liet een voetdruk achter in het hart van haar kinderen.

Soms nog zwaar, soms licht.

Haar worstelingen worstelen door.

Je kan wat je ongewild meekreeg niet met een ruk afgooien.

Wat je ontving aan goedheid wil je graag leven.

Maar het evenwicht tussen die twee vraagt om fijne afstemming.

Die balans wil niets minder dan levenskunst.

Een opgave dus, een opdracht.

Het kind in mij treurt. Kan zich verlaten voelen. En ook lacht en vertrouwt het steeds meer.

Als volwassene begrijp ik, voel ik mee, omhels ik mijn moeder en mis ik haar.

Ik kan haar nabijheid toelaten over het leven heen. En ik kan dragen dat ze ging.

Dankbaar zijn voor wat ze bracht.

Soms vind ik het ook gewoon heel spijtig. Alsof het een verloren leven is, terwijl er een bijzonder grote opdracht in zit. En ze veel leven schonk in de vorm van kinderen en kleinkinderen.

Daarnaast heeft ze voor veel mensen betekenis gehad.

Al stel ik mij soms ook de vraag in hoeverre ze haar echt kenden.

In die tijd en in haar omgeving werd er weinig gesproken over wat het hart en de ziel roert.

Ik denk dat de meesten haar kenden als een fijne, humoristische en sterke vrouw.

Ze legden hun verhalen bij haar neer.

Maar ik denk niet dat ze haar verhaal op haar beurt bij hen neerlegde.

13 augustus 2026.

Een dag als een andere.

En ook een dag waarop mijn moeder een kwarteeuw geleden ging.

Net als nu, een zonovergoten dag. Hoogzomer.

Wat ik leer:

We zijn levenskrachtig.

Door je donkerste dagen kan je heenkomen.

Er zijn mensen die voor je klaarstaan.

Reik uit.

Het mooiste moet nog komen.

Gek, dat ik dit banale zinnetje schrijf.

Maar het mooiste moet nog komen want dat mooiste is de rijpheid van de diepgang.

Het overkomen van wat je belemmert.

Het aanvaarden van wat is.

De tegenstellingen zijn er altijd.

En ook het ongemak.

Reik uit.

Mensen zijn er voor je.

In de interactie met anderen, bestaan we.

En in elke dag zit iets, hoe klein ook, dat je vreugde kan brengen.

Of beter, je herinnert aan de sprankel in jezelf.

Mens In Contact Individuele begeleiding voor volwassenen