Het contrast van de herfst

Het begin van de herfst is fantastisch.

De zon schijnt aangenaam warm, zoals alleen het najaar kan. De kruinen tooien zich stilaan met goud en okerbruin, al houdt het groen hen nog even gezelschap.

Allerlei soorten noten liggen voor het rapen - okkernoten, beukennootjes, hazelnoten - en dan niet te vergeten die sprookjesachtige kastanjes en eikels.

Vogels vliegen zwermend door de lucht, de ganzen hebben intussen het luchtruim hier verlaten om aan andere horizonten weer neer te strijken.

De tuin geeft een laatste staaltje van bloemenpracht met Dahlia’s in rood en rozige schakeringen, en een schitterende paarse Gladiool pronkt vol zelfvertrouwen. De zomerse Verbena houdt zich sterk.

Op het terras stralen witte Chrysanten.

Ook in mij roert zich iets, stilaan, zoals altijd wanneer de dagen krimpen.

Een tijd van overvloed terwijl mistige, donkere dagen met schrale landschappen zich aankondigen. Binnen kan je het al voelen. Buiten trakteert een fijne gulle zon je op warmte maar in huis is het fris. De chauffage blijft nog even in de zomerslaap want een trui en dikke sokken helpen te bezuinigen in energie wat goed is voor de wereld én voor de portemonnee.

Het contrast dat de herfst in zich draagt - van weelderigheid naar kaalheid - wordt in deze periode gewoonlijk in jezelf voelbaar. De menselijke diepte en ook de kwetsbaarheid van het wezen in het aangezicht van een nieuwe, donkere winter. Het kan je verwarren, je wiebelig maken, angstig en onzeker. Ofschoon de uitbundigheid van de herfst visioenen oproept van gezellige dagen met familie en vrienden, warme chocomelk, dampende ovenschotels, vroeg in bed en lange wandelingen, is er ook een andere realiteit die zich in je aandient.

Hoe kaler het buiten wordt, hoe opdringerig de innerlijke kaalheid, hopend om door jou verwelkomd te worden. In die kaalheid wenkt iets dat gesorteerd wil worden: wat mag blijven, wat mag losgelaten worden voor de winterrust komt.

De bomen vragen geen toestemming om te laten vallen. Wij mensen wel — we hebben geleerd altijd groen te blijven, in bloei, productief. Terwijl het mag, natuurlijk: kaal zijn, leeg zijn, je inkeren. De herfst laat het zien, elk jaar weer. Het is een kans om je innerlijke voedingsbodem door rust, reflectie en straks ook winterse stilte voor te bereiden op weer een nieuw hoofdstuk vol lente en groei.

Brengen de kortende dagen je van je stuk, voel je je weemoedig en machteloos worden, verlang je ernaar vaart te minderen maar laat je werk het je niet toe?

Ervaar je de chaotische wereldpolitiek en de nakende winter als een grote zorg?

Kan je je veilig voelen, je thuis voelen met de versie van jezelf die loskomt van de maatschappelijke verwachtingen, het vergelijken met anderen, van je rollen en functies in dit leven? Durf je terug te plooien op jezelf, durf je te kijken naar wat er rest als de stilte van de winter je roept?

Wat vertelt de herfst jou nu ze nog haar fantastische feest van oogst en kleur beleeft?

Hoe wil jij jouw kaalheid vorm geven? Mens In Contact Individuele begeleiding voor volwassenen