Mijn ochtendroute: een wandeling door Tienen en door mijn gedachten

Sinds ik onverwacht in augustus een week in Genua verbleef, ga ik elke ochtend wandelen. Mijn dochter, die de stad al kende, leidde me door de steile straatjes naar de verschillende etages van de stad, troonde me mee naar pittoreske vissersdorpjes en strandjes, en nam me mee in het openbaar vervoer, dat ons nog dieper het wonderlijke Genuaanse decor in trok.

We haalden moeiteloos twintigduizend stappen per dag en leefden bijna de hele tijd buiten.

Aangespoord door zoveel nieuwe indrukken en beweging, besloot ik bij thuiskomst om elke dag te starten met een wandeling. Zodra ik de voordeur van mijn Tiense huis achter me dichttrek, zie ik auto’s in een lange rij, geduldig wachtend tot ze hun weg kunnen vervolgen. Een paar stappen verder ontmoet ik mijn buurvrouw, die net terugkeert van haar nachtshift in het ziekenhuis. Ik sta elke keer weer versteld van hoe wonderlijk fris en zen ze oogt. We slaan een praatje. Zij zal gaan slapen, ik wandel verder mijn dag in.

Bij de grote bouwwerf van het nieuwe ziekenhuis groet ik de werkmannen en neem de vorderingen van hun arbeid in me op. Ik kan niet nalaten de grote kranen te bewonderen.

Ik zie jonge kinderen naar school lopen en fietsen. Sommigen in groepjes, sommigen alleen. Een tiener fietst rechtop, met zijn armen voor zijn borst gekruist, zijn blik scherp. Ik kruis een kleuter, vooraan in de bakfiets van zijn vader, met een fopspeen in zijn mondje, zijn oogjes slaperig, nog niet klaar voor de oversteek naar school of crèche. Ik denk aan hoe ik als jong kind op sommige schoolochtenden een buik vol zenuwen had. Dan schonk mijn moeder me koffie in met een klontje suiker ernaast. "Doop het maar in de koffie," zei ze, "en zuig het dan langzaam op." Het zou mij kracht geven. Het was een troostritueeltje dat ze op tijd en stond inzette. Ik weet niet of het hielp – de buik bleef onrustig –, maar het feit dat zij zo overtuigd was, was belangrijk.

Een andere vader passeert met een bakfiets waarin drie kinderen gezellig dicht bij elkaar zitten. Ze kijken me met een glimlach door het openstaande raampje toe, tevreden met hun ochtendlijke ritje.

Drie broers keuvelen naar school terwijl ze een zakje zoete ontbijtgranen oppeuzelen.

Ganzen gakken hoog in de lucht, in hun bekende V-formaties. Alle formaties volgen dezelfde route, alsof ze – net als de ochtendlijke auto’s in mijn straat – dezelfde weg afleggen, maar dan met meer tussenpozen. Ik vraag me af: hoe bepalen ze wie vooraan vliegt, wie in het midden en wie aan de staart? En hebben de verschillende formaties een onderling uurschema?

In de veldweggetjes liggen noten voor het rapen: okkernoten, hazelnoten, beukennoten.

Dichter bij huis zie ik een man en een vrouw. Hij duwt een rollator, zij loopt fiks naast hem. Bij de serviceflats slaat zij rechtsaf, terug naar haar woonplek. Hij wandelt verder, nog even kijken naar de grote bouwwerf van het ziekenhuis.

Ik zie een klas schoolkinderen op de fiets, gehuld in gele fluohesjes. Ze trekken erop uit. Ik bedenk hoe goed onze maatschappij georganiseerd is. In de media speelt "efficiëntie" steevast een prominente rol. Efficiëntie is fijn, het bevordert het praktische samenleven. Maar willen we niet té veel efficiëntie? De gakkende ganzen lijken de ultieme efficiëntie gevonden te hebben in hun V-formatie, waarmee ze verre bestemmingen tegemoet vliegen. Kan het voor hen nog beter? Het zou een rare waarneming zijn om hen het anders te zien doen. Een beetje gekke mijmering, misschien. Maar wat drijft de mens om steeds te hameren op efficiëntie? Misschien wil dat kind met slaapoogjes in de bakfiets wel helemaal niet zo vroeg uit de veren om mee te draaien in die sterk georganiseerde samenleving? Gelukkig oogt dat kind vandaag sterker.

Als je elke ochtend hetzelfde parcours wandelt, zie je de vaste waarden op je weg ook in andere gemoedsstemmingen.

Nu ik een aantal weken in de ochtend wandel, voel ik me opnieuw verbonden met de uitwerkende en schoolgaande mensen. Van thuis uit werken heeft voordelen, maar je raakt uit de hectiek van de ochtend. Wat heerlijk is, maar ook een gemis. Ik voel me opperbest nu ik ook een soort van weg afleg naar mijn werk en me op die manier deelachtig voel in de maatschappij.

Wat me opvalt, is dat bijna iedereen me teruggroet. Jong en oud, mensen van alle achtergronden. Dat is bijna altijd het geval als ik naar buiten ga, maar in deze ochtendlijke setting ervaar ik het als extra opmerkelijk. Het gaat ook goed met mensen. Het gaat ook goed met Tienenaars. De verzuring op sociale media is niet alomtegenwoordig. Er is veel ander leven dat er echt toe doet.

Onlangs fietste ik goedgeluimd en in vrede met mezelf naar het station, zachtjes een liedje zingend. Ik passeerde een man. Hij moet mijn gezang gehoord hebben, want hij begon spontaan een deuntje te fluiten. Dat! Elkaar de goede energie doorgeven.

De ochtendstond heeft goud in de mond. Geniet ervan. Ons alledaagse leven is van belang. Begenadig het met je glimlach naar eenieder die je ontmoet. Dus: trek je schoenen aan. Ga naar buiten. Laat je verrassen. Want het leven speelt zich af in de kleine momenten – en jij bent er deel van. Begin vandaag. Mens In Contact Individuele begeleiding voor volwassenen Begeleiding is als een ochtendwandeling: het begint met een eenvoudige stap, maar voert je naar onverwachte inzichten en warme verbindingen.