's Morgens onthecht ontwaken, ken je dat?

Pasen zindert na in de stralende bloesems en voor nu toch even een warme lentezon.

De hemel blauw.

Het feest van het verrijzen onnavolgbaar opgepikt door het mooie lenteweer.

Ik ben niet kerkelijk, maar ik hou van de betekenis van verrijzen.

Het opstaan na een moeilijke periode.

Of in het klein: wanneer je tijdens de dag een confrontatie met jezelf weet te overstijgen.

Want zo gaat het toch: je ontwaakt uit de nacht, start je dag en dan gebeurt er van alles. Je meandert, je voelt allerlei emoties tot je weer gaat slapen. En ook dan, tijdens de nacht, gebeurt er zoveel waardoor je ’s morgens weer met een bepaald gevoel opstaat. Dat kan elke ochtend anders zijn.

We weten niet beter dan dat het zo gaat.

Het is deel van mens zijn.

Het is niet goed of niet fout.

Het is wat zich voordoet.

Zoals het aan ons voltrekt?

Er zijn ochtenden - zoals vandaag - dat ik ontwaak met een gevoel van onthechting. Ik kom los van de spanning rond alles wat gebeurt, de zorgen en de eindeloze to do’s. Het voelt als een heerlijke stroming, met een innerlijke glimlach die vanzelf ontstaat.

Er is dus geen spanning als je er afstand kan van nemen. Spanning hoort bij een bepaalde status van zijn die niet beter weet dan gespannen te zijn. We laten ons leiden door een geconstrueerde houding, opgelegde normen, voldoen aan.

Niks erg. Eeuwenlang al proberen mensen een beste manier van samenleven te organiseren. Veel kinderen voelen dat het niet klopt, ervaren een aantasting van hun spontaneïteit, ervaren onbegrip en passen zich aan. Ik herinner me dat het vroeger in mij serieus kon revolteren. Ik zei ooit tegen mijn ouders – we stonden naar een stoet met paarden te kijken – ‘Als jullie nu niet ophouden, dan ga ik briesen als dat paard hier’, waarop ze ongelovig lachten.

En later, wanneer je volwassen bent, je het aangepaste gedrag volop uitleeft en ouder groeit, krijg je opnieuw een kans. Een kans om die aanpassingen los te laten en weer in het pure te komen – terug te keren naar die diepe autoriteit in je die diep weet en rechtvaardig is, altijd. Het is die autoriteit, die je in staat stelt om vrij en volwassen in het leven te staan. Ze glimlacht om het belang dat je hecht aan spanning en voldoen.

Stress drijft je en stress houdt je gevangen. Het houdt je klein en het zorgt ervoor dat je meer wilt dan wat goed voor je is

Dat moment van onthecht voelen, is zo inzichtelijk. Natuurlijk wil iets in mij zich altijd zo voelen. Want ondanks het feit dat de meeste mensen, incluis mezelf, vastzitten in het meedraaien in de collectief genormaliseerde samenleving is er dus een andere wereld.

Een wereld waarin het gelukkig zijn helder wordt, waarin een neutraliteit aanwezig is die van een danig deugddoende aard is. Ook al is dat van geen belang want ook dat doet er niet toe, het is.

Hoe dan ook is het een opsteker om die onthechting af en toe te kunnen ervaren en met een andere blik naar het dagdagelijkse leven te kijken.

Dit sterkt mij dat je ontwikkeling als mens wezenlijk is, en een weg om tot de essentie weer te keren. Niet alleen in woorden en daden, niet als een pose, maar als een weg van onthechting die je in staat stelt het leven steeds dieper of nieuwer en tegelijk vertrouwder te ervaren. Alsof je dichter bij het ware komt.

Herken je dit gevoel van onthechting? Raakt deze reflectie iets in jou? Of maakt het je nieuwsgierig naar wat er nog meer mogelijk is? Je bent van harte welkom voor een vrijblijvend gesprek. Boek eenvoudig een afspraak via de online agenda op mijn website Mens In Contact of stuur me een berichtje. Samen verkennen we wat jouw volgende stap kan zijn. Je bent welkom, precies zoals je bent.