Moederdag: een les in wijsheid van onze kinderen

Moederdag verraste me dit jaar. Niet omdat ik als moeder in het middelpunt stond, maar omdat mijn dochter mij meenam naar het Terkamerenbos en mij liet zien wat echte verbinding is. Ze had een picknick voorbereid: een dekentje van mijn moeder, zelfgemaakte rozenbottelthee, duizend heerlijk gevulde bakjes en doosjes uit haar koelkast en versgebakken naan. In een mum van tijd zaten we op een tram, een zak vol lekkers op schoot, op weg naar dat prachtige Brusselse park dat grenst aan het Zoniënwoud.

Tijdens onze picknick trokken twee peuters onze aandacht. Ze renden op hun onhandige, blije manier achter elkaar aan, alsof de wereld alleen uit dat spel bestond. De wijze waarop ze elkaar bekeken — met een mengeling van nieuwsgierigheid en vertrouwen — was ontwapenend. Toen het afscheid naderde, fluisterde de moeder van het jongetje iets in zijn oor. Met een verrukte glimlach liep hij naar zijn nieuwe vriendinnetje toe, gaf haar een knuffel en een zoentje, en toen gaf zij hem een knuffel. Hun hoofdjes rustten even op elkaars schouder, alsof ze wisten dat dit moment kostbaar was. De moeder keek toe met een tedere, slimme blik, vol trots en warmte. Dit, dacht ik, is wat kinderen ons leren: verbinding hoeft niet ingewikkeld te zijn. Het hoeft alleen maar oprecht.

We zagen jonge kinderen handstand doen en allerlei kunstjes. Toen we terugkeerden met de tram, was een klein jongetje, een jaar of vier, verdiept in een ernstig gesprek met zijn mama. Zij keek hem warm, liefdevol en ernstig aan. Ze luisterde met oprechte interesse en een wijsheid die je zelden ziet. Ze spraken in een voor mij vreemde taal, waarbij het kind soms veel onderstreepte met handgebaren, levendig en tegelijk ook rustig. Hij werd au sérieux genomen. Zij luisterde met rust, met ogen vol liefde, maar zonder euforie. Geen pose, wel oprechte aandacht. Geen gsm in de aanslag. Het pure aanwezig zijn.

Een beetje verderop zat een ander jongetje, een jaar of acht, met zijn pet achterstevoren op zijn hoofd. Zijn mama, een aziatisch type, zat naast hem. Hij zag er moe en verdrietig uit. Zij was in rust bij hem, raakte af en toe zachtjes zijn gezichtje aan. Hij was niet toe aan woorden. En zij wist het.

‘Kinderen worden almaar wijzer,’ zei ik tegen mijn dochter. En ik denk dat de smeltkroes van culturen die wijsheid nog meer met zich mee zal brengen. Een nieuwe generatie staat op. Maar net hun wijsheid en fijngevoeligheid vraagt om toegewijde ouders. We hebben kinderen au sérieux te nemen. Altijd.

Deze moeders lieten me zien dat Moederdag niet gaat over cadeaus of ontbijt op bed. Het gaat over aanwezig zijn. Over de kracht van een blik, een knuffel, een luisterend oor. Het gaat erom dat we kinderen de ruimte geven om ons te leren wat echt telt. Want wijsheid is niet iets wat we aan hen moeten doorgeven. Het is iets wat zij in zich dragen. En waarin ze willen ontmoet worden. Het is levensnoodzakelijk voor een liefdevolle samenleving.

In een wereld vol afleiding is hun boodschap duidelijk: neem kinderen serieus. Luister. Wees er. Niet alleen vandaag, maar elke dag.

Niet als iets wat voorbehouden is aan grootouders, maar als een waarde die we elke dag kunnen koesteren. Misschien is dat wel de mooiste les van Moederdag: dat wijsheid en liefde niet afhangen van leeftijd, maar van aandacht.

Ik draag deze tekst ook op aan mijn drie wijze kinderen die mij voortdurend figuurlijk wakker hielden en houden. En mij zo stimuleren om mijn eigen wijsheid steeds verder te ontwikkelen.