Stilte als bondgenoot: Waarom alleen zijn geluk is.

In dat lange Hemelvaartweekend was ik de drie dagen na Hemelvaartsdag vrij. Behalve het volgen van een onlinesummit (telkens van 17.00 tot 22.00 uur) had ik geen afspraken gepland.

Op het programma: klusjes zoals poetsen en wassen, het gras afrijden. En ook yoga. Van yoga kwam dit keer niets in huis. Mijn lichaam wilde niet. En het poetsen stelde zich alvast uit tot zondag. De was nam ik pas maandag voor mijn rekening.

Het weer werkte niet mee. Cocoongezellig was het wel: wisselend, met veel wolken, zonpartijen en af en toe regen. Maar die koude temperaturen… die temperden mijn energie. Instinctief trok ik me terug, voelde ik de roep om te vertragen.

Ik verlangde ernaar om onder een deken in de zetel te belanden, maar het trok me ook niet helemaal. Alsof het niet paste bij dit seizoen. Het is immers geen herfst of winter? Toch klopte de codering niet. Voluit actief zijn, dat wilde ook niet lukken.

En zo laverend tussen deze twee polen, bracht ik vrijdag en zaterdag door in stilte, met weinig prikkels. Nodig, zo bleek, om de urenlange online summitavonden te kunnen verteren.

Op zondag ontwaakte ik met frisse energie. Ik ging aan de slag met de stofzuiger, gaf de koelkast een beurt, maakte de bloemenvasen schoon, ontdeed het rolrekje in de keuken van stof en oude flessen. Vervolgens ging ik de vloer van de benedenverdieping met dweil en aftrekker te lijf. Het was al voorbij het middaguur toen ik klaar was. De vloer moest drogen. Ik liep de trap op naar de eerste verdieping, maar bedacht me: Waarom lees ik niet gewoon mijn boek uit? En dus nestelde ik me in de zetel met Alkibiades – al een jaar mijn metgezel, omdat ik gewoon niet vaak genoeg lees – en verdronk in het laatste boek van het verhaal. En dieper de stilte in. X-tijd later was het boek uit. Met voldoening bekeek ik het in mijn handen, vol eerbied voor de tocht die ik met dit boek mocht afleggen. Ik was geroerd. Bestudeerde de kaarten op de voor- en achterbinnenkaft, nam de bijlagen door. Ik bedacht me dat ik het opnieuw wilde lezen, dit keer met de oude kaarten en bijlagen in de aanslag.

De stilte na het lezen van een boek. Wanneer je uit het verhaal wilt komen, maar er nog niet uit kunt. Je lichaam voelt gedesoriënteerd, alsof het zich niet kan aanpassen aan de gewone uren van de dag. Ik ken dat gevoel van vroeger, als kind, toen ik thuis helemaal murw was na het uitlezen van een boek en alleen nog kon slapen – ook al was het midden op de dag.

Ik koesterde het moment. De luxe om overdag te lezen. Bij mij beperkt dat zich meestal tot de avonden. Tenzij ik me op een zomerdag vrij geef en een terrasje opzoek, of op een strand, waar je de hele dag lang heerlijk kunt lezen.

Ik trok mijn sportkleren aan en ging hardlopen. Heel rustig mijn lome lichaam op gang getrokken. Eens gerodeerd, het geluk om in het spektakel van het spel met de wolken en net geen regen, de wind tegemoet te rennen.

Daarnet bekeek ik een interview met Dimitri Verhulst naar aanleiding van zijn nieuwste boek Een verwittigd man is niets waard. Daarin zegt hij: “Waarom wij niet meer zoveel boeken lezen, denk ik, is het groeiende onvermogen van de mens om alleen te zijn, en stil te zijn.” In hetzelfde interview zegt hij ook dat hij niet weet wat geluk is.

Ik denk dat Dimitri Verhulst, juist omdat hij boeken leest – en dus stil en alleen kan zijn – geluk kent. En missschien ook omdat hij schrijft.

Stilte als bondgenoot

Wie zijn persoonlijke ontwikkelingsproces bewust aangaat – en zich goed omringt met mensen die hierin tot steun kunnen zijn – zal de stilte en het alleen zijn, als bondgenoten leren kennen. In de stilte ontmoet je jezelf: een heerlijke intimiteit. En het grotere, dat wat je in je aantreft, vertrouwd voelt en toch meer is dan jijzelf. Het is bepaald vreugdevol. Mens In Contact Individuele begeleiding voor volwassenen Een intakegesprek boeken doe je hier