Vrouw zijn is natuurlijk. Net als man zijn.

Ik heb altijd een weerstand gevoeld tegen Internationale Vrouwendag. Mijn eerste reactie: waarom zou ik als vrouw extra aandacht nodig hebben? Ik sta op mezelf. Vrouw zijn is vanzelfsprekend, net als man zijn. Mannen staan ook op zichzelf. Er is niets mis met vrouw zijn – en toch is er wel iets mis.

Want er is een andere realiteit, geconstrueerd door samenlevingen, door foute macht en door een gebrek aan ontwikkeling.

Een realiteit die medogenloos toont hoe fragiel onze plaats als vrouw in de wereld is. Die realiteit gaat ver terug in de tijd, maar is ook verbijsterend dichtbij.

Elke dag.

Ik herinner me nog hoe ik als jong meisje voor het eerst merkte dat ik anders werd bekeken. Niet als mens, maar als iets om te veroveren. Ik herinner me de opmerkingen, de blikken, de manier waarop mijn lichaam plotseling niet meer van mij was, maar van de wereld. Ik herinner me hoe ik het soms niet begreep, een latente angst voelde, probeerde om niet op te vallen, om me aan te passen.

Onlangs sprak ik met mijn gezin over vrouwonvriendelijkheid. Over de grofheid waarmee mannen soms praten over hun vriendinnen in vriendengroepen. Ik vroeg mijn zonen hoe het er in hun kringen aan toe gaat. Een onnodige vraag natuurlijk: zij hebben fijne vrienden. Fier op mijn zonen, want wie ze om zich heen verzamelen, zegt veel over wie ze zijn.

Ik vertelde hen over wat lieven van vroegere klasgenootjes soms zeiden. Het werd stil aan tafel. Stil van ongeloof. Zo grof hadden ze het nog niet gehoord.

Mijn dochter heeft soms medelijden met mij, omdat ik uit een generatie kom waarin vrouwen vaak bot en objectiverend werden bekeken. Een jonge vrouw was een prooi. Zodra je lichaam veranderde, werd je – luidop of op slinkse wijze – duidelijk gemaakt dat de jacht geopend was.

Er is het objectiveren van vrouwen als prooi, en tegelijkertijd het onderdrukken van vrouwelijke kracht uit angst voor wat ze kan.

De verdrukkers noemen het macht, maar voor mij is het onmacht. Ze weten niet hoe ze met vrouwelijke kracht en energie moeten omgaan. Het boezemt angst in. Ze kennen hun eigen vrouwelijkheid niet. Wat ze in zichzelf onderdrukken, onderdrukken ze ook in de wereld. Een vicieuze cirkel die doorbroken moet worden.

We zijn een eind opgeschoven. Veel mannen respecteren vrouwen. Ze werken samen in organisaties, creëren thuis een veilig baken, leren van de kracht van hun vrouw.

Toch lijkt er nu een terugval. Of misschien is het wel een vergroot bewustzijn van wat er al lang gaande is. Een minderheid heeft nog een weg te gaan.

De obsessie met het vrouwelijke lichaam, met seks, met het orgasme, is nog steeds sterk aanwezig.

Seksualiteit zou in de eerste plaats een zaak moeten zijn tussen jou en jezelf. Een beleving die je vervult, energie geeft, je positief stemt en rust brengt. Een verbinding met jezelf en met iets groters, met diepe dankbaarheid voor het leven.

Het is het tegenovergestelde van eenzaamheid.

Het is het gebrek aan deze verbindende seksualiteitsbeleving dat veel mensen missen. In de hoop dat gebrek te vullen, zoeken ze het ver weg, met alle gevolgen van dien.

En dan is er nog de zachte vrouwelijke energie, die het nog te vaak moet afleggen. Ze kan niet genoeg op de voorgrond treden.

Een oproep aan alle vrouwen, waar je je ook bevindt: als jong meisje op school, als partner, als werknemer, als werkgever, als politica… Wees fier op je zachte energie. Het is niet omdat je ambitieus bent, dat je moet verharden. Het is niet omdat je het glazen plafond wil doorbreken, dat je je zachte energie moet verloochenen.

De uitspraak “Jij bent een vrouw met ballen” is misplaatst en wansmakelijk, ook al wordt het vaak als compliment bedoeld. Jouw kracht als vrouw staat op zich. Ze is sterk, stoer, authentiek en zacht – en niet te verwarren met mannelijke kracht. Laat niemand daar tussenkomen. Deel je kracht wel met de wereld, zodat deze zich kan laven aan die verfijnde intelligentie die je met je meebrengt.

Hoe meer vrouwen vertrouwen op hun vrouw-zijn en hun kracht, hoe meer ruimte er komt voor evenwichtige mannelijke kracht.

Dus ja, ik vier Internationale Vrouwendag. Omdat het nog nodig is. Omdat ik wil dat mijn krachtige, fijngevoelige dochter opgroeit in een wereld waar ze niet hoeft te vechten voor haar plek. Omdat ik wil dat mijn krachtige, fijngevoelige zonen opgroeien in een wereld waar respect voor vrouwen vanzelfsprekend is.

Dus laten we elke dag opstaan voor onze rechten. Laten we elke dag onze stem laten horen.

En zolang het nodig is, laten we Internationale Vrouwendag vieren.

#internationalevrouwendag #mensincontact