Hoe kan je het schuldgevoel dat vaak oppopt wanneer je wil vertragen oplossen?

Een vraag die speelde in een sessie.

Enerzijds willen genieten van trage tijd, 'luie' dingen doen die je goed doen. Anderzijds de verwachtingen verbonden aan je job, gezinsleven, vrijwilligerswerk etc.

Zeker nu in deze winterse dagen. De feesten zijn over en dan ineens sneeuw die letterlijk toedekt en vraagt om dieper te verwijlen in de gezelligheid van je nest en van je eigen innerlijke cocon. Geen haast nu. Geen zin om af te vinken.

Hoe ga je hiermee om als het ritme van je werk stevig door wil gaan, haaks op wat jij aan broodnodige traagheid in je voelt?

Meedraaien met de aangeleerde tijd of verglijden in de eeuwige tijd?

Want zo zie ik die verschillende tijdsdimensies. De tijdsindeling in het leven geroepen om samen te kunnen functioneren en de tijd die daar helemaal niets mee van doen heeft en die geen tijd is oftewel eeuwig.

Maar wat met het schuldgevoel dat oppopt als je voor het verglijden in de eeuwige tijd kiest, voor het vertragen, voor het zijn met jezelf en je daarin opperbest voelen zonder verder te presteren?

Een praktische oplossing kan.

Vooral in besneeuwde dagen. Maar het werkt altijd goed. En het is simpel.

Las een aantal keer tijdens de weekdagen een avond in waar je, ook al is het donker, je je induffelt en naar buiten trekt. Een half uurtje doet al wonderen. Neem daarna tijd om het binnen gezellig te maken met een kaars, zachte muziek of net stilte, lees, doe wat stretchoefeningen, schrijf, teken, brei, haak, wat je ook maar fijn vindt.

In de weekends trek je dit verder open. Wandelingen overdag in de natuur, puur eten bereiden, lezen, een deugddoende film kijken. Beperk de huishoudelijke taken tot het minimum of neem ze enkel op als je er weer energie voor voelt. Stel bezoekjes eventueel uit. Ga voor dat waar je vanzelf gaat bij spinnen en je het kan herkennen omdat het zo stil geworden is of traag of eeuwig.

Eens je dit op regelmatige wijze inbouwt, verdwijnt het schuldgevoel vanzelf en komt de zin om weer in actie te komen vanzelf terug. Het schuldgevoel is een teken van disbalans: het eeuwige krijgt te weinig aandacht, mag te weinig aan zet.

Geniet van het verglijden in de tijd die geen tijd is.